Aanrijding met een persoon

Het treinpersoneel stond de stroom passagiers met bestemming Utrecht op de kop van het perron in Den Haag op te wachten.

‘Deze trein rijdt niet’.

‘Wat nou weer?!’, mopperde de gefrustreerde meute.

‘Stremming? Storing?’

‘Aanrijding met een persoon…’

Doink. Dat kwam aan.

‘U kunt via Rotterdam of via Leiden reizen’.

Een aantal reizigers stond er ineens besluiteloos en verweesd bij. Hun aktetassen bungelden zwaar aan hun schouders.

Een vrouw verhief haar stem.

‘Waarom moeten ze altijd voor de trein moeten springen als ik naar huis moet!’

De omstanders draaiden zich geschokt in haar richting en bij een van de conducteurs leek iets in het hoofd te knappen.

‘Dat mag u niet zeggen.’ Het kwam er hard en fel uit.

De vrouw keek hem spottend aan en vond dit genoeg aanleiding om er nog een schepje bovenop te doen. Waarom ze dat niet zou mogen zeggen… dat zij ook zo haar problemen had… dat ze niet met die van anderen geconfronteerd wenste te worden. Egoïstische kutgasten…

De conducteur, plotseling bleek, keek haar ontzet aan. Het gemopper van de omstanders verstomde.

De vrouw spuwde haar laatste gal en liep schreeuwend weg.

Wij, de overgebleven passagiers keken naar de conducteur.

Hij stamelde: ‘Zoiets zeg je niet. Dat mag niet. Mijn collega’s zijn nu hard aan het werk om… ik heb dit nu een paar keer meegemaakt. Het is het meest verschrikkelijke wat je kunt meemaken’.

Hij kwam er niet goed meer uit.

En toen gebeurde het. Een wolk van liefde en mededogen omringde plotseling de kleine man. Zag ik tranen in zijn ogen?

Ik dacht aan de persoon die het op deze laatste stralende oktoberdag voor gezien had. En de impact die zijn gruwelijke daad op de gemoederen hier op dit perron had.

Ik zag de passagiers in de gestrande trein voor me.

En de collega’s van de conducteur die nu met een afschuwelijk werkje bezig waren.

En de boze vrouw

De ontdane blik van de conducteur

En ik herinnerde me een tekst van Maya Angelou die ik die dag gelezen had.

‘I've learned that you can tell a lot about a person by  the way he or she handles these three things: a rainy day, lost luggage, and tangled Christmas tree lights.'

En ik voeg er aan toe: …of een aanrijding met een persoon.

MB oktober 2011

Meditatie is 'money on the bank of the filmmaker'

In dit fragment legt David Lynch helder uit wat meditatie kan betekenen voor bewustzijn, creativiteit, innerlijk geluk...

Nieuw boek in aantocht

Deze zomer heb ik hard gewerkt aan mijn nieuw te verschijnen boek.  Elk verhaal over een held begint met een gevoel van onrust, een breuk met de status-quo. Je zoekt nieuwe uitdagingen in je carrière, of je team of afdeling mist een echte drive. Om weer open en enthousiast nieuwe wegen in te kunnen slaan, moet je ‘op reis’. Net zoals in mijn boek Storytelling in 12 stappen gebruik ik de Reis van de Held, een model van Joseph Campbell, als basis voor dit boek. Ik help je om oude patronen te doorbreken, nieuwe kansen te leren zien en nieuwe vermogens en creativiteit aan te boren. Persoonlijk, en in teamverband. Ook nu weer aan de hand van de Reis in 12 stappen, en met behulp van voorbeeldverhalen, vertel- en schrijfopdrachten en andere oefeningen. Niemand wordt als held geboren – alleen door op pad te gaan, te ervaren en te groeien bereik je de heldenstatus.  Het boek biedt een inspirerende methode om jezelf of je team/afdeling (verder) te ontwikkelen. Het verschijnt in het najaar van 2011 of in januari 2012 bij Uitgeverij Business Contact. Noteer vast in je agenda!

Noch ein Weinchen...

Een paar weken geleden bezocht ik de film PINA van Wim Wenders over het leven en werk van Pina Bausch. Mijn god wat een film (overigens mijn eerste 3d film). Ik was altijd al een groot bewonderaarster van Pina. In de jaren 80 beleefde ik de eerste voorstellingen van haar in Carré, tijdens het Holland Festival. Café Muller hakte erin als een bijl.
Nog nooit had ik zoiets gezien. Ik huilde bijna de hele voorstelling. Zoveel schoonheid, zoveel bezetenheid had ik nog nooit gezien. Dit oversteeg dans, theater, beeldende kunst en was gewoon Hogere Kunst.

Ik zag de Sacre du Printemps (pure passie), maar ook Kontakthof (humor en erotiek) en ook Walzer (waanzinnig, absurdistisch en wonderschoon). Ik geloof dat het allemaal in Carré was. Later gingen we naar Wuppertal en zagen we Nelken (dansen tussen de anjers, mannelijke dansers in vrouwenjurken).
Pina Bausch veranderde mijn blik op de wereld, op kunst en op creativiteit. Ik wist niet dat zoiets mogelijk was.


Ga allemaal naar PINA. Waarom? Omdat het over bezieling gaat en pure inspiratie. En ook over hoe creatieve processen van alles van je vragen. Open mind, open hart, maar vaak ook keihard werken, oefenen, dansjes, loopjes, experimenteren tot je een ons weegt (en dat woog Pina zo'n beetje, vlak voor haar dood).
Het gaat over het leven en dood. Over de wereld vernieuwen en verrijken. Over balanceren tussen het grote alles en het grote niets. Over overgave en toewijding.

In Walzer zit een scène die nog steeds in mijn geheugen gegrift staat. Tegen de linkerpilaar van het podium in Carré, stond een danseres op haar hoofd. Ze wilde daar niet weg en zei met regelmaat:


Noch ein Weinchen und noch nicht nach Hause. 


Ik heb deze scène alleen in een andere variant teruggezien: een danseres wordt met tape tegen een pilaar bevestigd. (zie afbeelding)

De quote gebruiken wij hier in huis overigens nog steeds als we het erg naar ons zin hebben.

Roeping

Gisteren wilde ik - om weer opgeruimd en fris aan het schrijven te slaan - de stapels boeken op mijn bureau opruimen. (Wat een puinhoop kan je er van maken!) Ik begon met de boeken te ordenen en ze op hun plek terug te zetten in de boekenkast. Omdat ik merkte dat mijn boekenkast te vol was, haalde ik een lege wijndoos en smeet die vol met boeken die ik weg wilde doen.

Toen viel mijn oog op een boek van James Hillman, leerling van Jung en auteur van De Code van de Ziel. Ik opende het boek en zag dat ik daar ooit, jaren geldeden, driftig in onderstreept had. De kantlijn stond vol met uitroeptekens. Kennelijk had ik iets gevonden.

Dus pakte ik het boek, ging er even voor zitten en las over de zogenaamde de Eikenvrucht theorie.

De Eikenvrucht theorie gaat ervan uit dat iedereen een unieke identiteit in zich draagt, die erom vraagt geleefd te worden. Je zou kunnen spreken van een aangeboren beeld van je levenslot. Je persoonlijkheid is geen proces of ontwikkeling, je bent dat wezenlijke beeld. Dat beeld, inclusief al je talenten en vermogens en eigenschappen, is compleet aanwezig. Altijd, nu, morgen, gisteren.

Deze gedachte is gebaseerd op een oud idee. Plato zei al: ieder individu betreedt het wereldtoneel als een geroepene. Plato schreef dat in de Mythe van Er in zijn bekendste werk De Staat (Politeia).

Voor je geboren wordt kiest je ziel een beeld waarnaar geleefd gaat worden, een soort plotstructuur. Ook krijg je een daimon. Dit is je roeping, je metgezel en deze begeleidt je op je levensweg. Dat is nodig want zodra je geboren wordt ben je het beeld/de plot vergeten. Je daimon is de drager van je lot en zal je af en toe helpen herinneren wat je te doen staat, welke vermogens je kan aanspreken.

Er zijn in de loop van de tijd vele termen voor 'roeping' bedacht. De Romeinen noemden het genius, de Grieken je daimon, de Christenen je beschermengel, de oude Egyptenaren Ka, voor anderen is het Vrouwe Fortuna en voor volken die het sjamanisme beoefenen is het je geest, je adem-ziel. Voor anderen is het je bron of je Hogere Zelf. Maakt niet uit hoe je het noemt. Al noem je het Mickey Mouse, Het is iets wat je af en toe een zetje geeft in de juiste richting. Het herinnert je eraan wat je graag doet, waar je hart van open gaat, wat bij je past en waar je energie van krijgt.

De Eikenvrucht theorie nodigt je uit op een bepaalde manier naar je leven en je levensloop te kijken. Kijk eens naar je kindertijd om de eerste tekenen van de daimon in actie op te vangen. Wat is jouw roeping? Kun je je leven ermee in overeenstemming brengen?  En kun je heel nuchter beseffen dat bad luck, crises en drama gewoon bij het beeld horen wat je hebt gekozen?

Welke toevalligheden, impulsen in jouw leven gaven je een indruk van je roeping?

Een roeping kan worden uitgesteld, vermeden en met tussenpozen gemist of je volledig in beslag nemen. Maar hoe dan ook, uiteindelijk zal ze te voorschijn komen. Ze is veeleisend en wijkt niet.

Was het mijn daimon die me ertoe aanzetten de boeken op te ruimen en mij het boek van Hillman in handen te drukken? Het sluit namelijk allemaal naadloos aan bij het boek wat ik schrijf (de Held in je eigen verhaal).

Het creatieproces verloopt op mysterieuze wijze. Soms schrijf ik een dag achterelkaar waarbij het lijkt of de woorden en de zinnen en de betekenissen zo vanuit een onzichtbare bron via mijn vingers via het toetsenbord op het scherm verschijnen en mijzelf verrassen. Anderen keren is het ploeteren en herschrijven en soms gebeurt er iets schijnbaar toevalligs.

Dan is waarschijnlijk mijn daimon aan het werk.

Gedachten creëren de werkelijkheid

Oud Indiaas verhaal

Een reiziger verdwaalt en komt per ongeluk in het paradijs terecht. Er zijn daar wensbomen die al je wensen vervullen. Hij valt in slaap onder zo’n boom. 

Als hij wakker wordt denkt hij: ik zou willen dat ik iets te eten had.

En onmiddellijk verschijnt er het heerlijkste eten voor hem en eet hij naar hartenlust.

Nu nog een beker wijn, denkt hij en hop, daar heeft hij al een beker wijn in zijn hand. 

Dan begint hij zich zorgen te maken: Wat is dit?, denkt hij...
Is dit een droom? Zijn hier spoken die een loopje met me nemen?

En hup onmiddellijk verschijnen er griezelige spoken die hem bang maken. 

O, help denkt de man, nu maken ze me zeker dood...

En ze maken hem dood.

Follow your bliss

Het is zomer, buiten is het plakkerig warm en in de loop van de dag zal er noodweer over het land trekken.  Intussen schrijf ik aan mijn boek 'De held in je eigen verhaal', dat (als het goed is) in het najaar uitkomt bij Business Contact. Iedere dag weer een stukje. 

Dit is waar het over gaat:

Je schrijft je eigen levensverhaal. Daar ben je je misschien niet altijd bewust van, maar je bent de schrijver, regisseur en hoofdrolspeler in je eigen unieke filmscript.  Dat is begonnen in je vroege jeugd. Daar begon het verhaal en werd het thema duidelijk. Later in je leven heb je je verhaal met grote regelmaat bijgesteld, je hebt er nieuwe karakters in geschreven, bepaalde karakters eruit gehaald en nieuwe uitdagingen of conflicten bedacht. Je bent van richting veranderd: je nam bijvoorbeeld ontslag, ging verhuizen of stopte met een studie. Dit deed je om je beter te voelen en om ruimte te scheppen voor iets nieuws. Soms heb je je verhaal een beetje laten sloffen en werd het saai of voorspelbaar, andere keren nam je misschien nodeloze risico’s. En er waren momenten dat je je machteloos of woedend voelde over wat zich voordeed. 

Net als in een echt verhaal heeft jouw verhaal een hoofdpersoon, en dat ben je zelf; in scenariotermen noemen we dat een protagonist of een held. Deze held heeft te maken met tegenstanders, dilemma’s, conflicten en obstakels. Jij schrijft in je verhaal hoe daarop gereageerd wordt. Laat je de held doen wat ervan hem verwacht wordt? Laat je hem wel eens van het pad afdwalen? Zit de held op de juiste weg? Wat gebeurt er als je hem met een fiks dilemma opzadelt?

De keuzes die jij hierin maakt, hoe je dat in je script verwerkt, dat alles kan ervoor zorgen dat jouw verhaal avontuurlijk, voorspelbaar, komisch of tragisch is. Wordt het verhaal zo geschreven dat de hoofdpersoon zijn doel bereikt en tot volle ontplooiing komt of wordt het een verhaal waarin iemand voortdurend zijn eigen behoeften negeert en zijn leven inricht naar wat anderen van hem verwachten? Wat voor lessen heeft de held te leren? Welk verhaal wil je eigenlijk schrijven?

Volgt jouw held (jij dus) zijn hart en durft hij tegen de stroom in te zwemmen? Heeft hij zijn doel helder voor ogen? Is hij bereid bepaalde zaken te offeren voor het (hogere) doel?

Zodra je je leven als een zelf gecreëerd script gaat beschouwen, waarin je zelf de hoofdrolspeler bent, je medespelers kiest en je eigen obstakels creëert om van te leren, gebeurt er iets wonderlijks. Het leven wordt leuker en je wint aan invloed. En waneer je dat toepast op zaken als  loopbaanplanning en de zoektocht naar zinvolle arbeid en persoonlijk leiderschap, kom je dichter en dichter en wat je ten diepste wilt -wat je hart je ingeeft- en wat jouw meest zinvolle bestemming is. 

En dat is precies de betekenis van de gevleugelde uitspraak van Campbell: Follow your bliss.