WOW-stories

De hotelketen het Ritz Carlton wil de gasten graag ‘koninklijk’ ontvangen en bedienen. Iedere werknemer  - van ober tot kamermeisje, van portier tot schoonmaakster –  ziet het als een persoonlijke missie voor iedere gast een uniek en memorabel verblijf te creëren. En niets gaat hen daarin te ver…

Zo arriveerde er eens een jong gezin in het hotel op Bali. De ouders hadden speciaal voor hun jongste zoon - die op een speciaal dieet was - eieren en melk meegenomen. Maar bij aankomst bleek de melk zuur en de eieren gebroken. De manager en zijn staf waren behulpzaam en doorzochten de hele stad, maar konden nergens melk en eieren krijgen. Maar een medewerker herinnerde zich dat er in Singapore een speciale winkel bestond die deze producten verkocht. Toevallig woonde zijn schoonmoeder in Singapore. Hij belde haar op en gaf haar de verlangde items door en vroeg haar naar Bali te vliegen om ze af te leveren. En dat gebeurde. De familie was het management zielsdankbaar en vertelde dit verhaal uiteraard aan iedereen die het maar horen wilde.

Iedere dag, overal ter wereld, in iedere vestiging van het Ritz Carlton, beginnen de werknemers van het hotel met een korte meeting van 15 minuten. De meeting staat bekend als ‘line-up’. Voordat huishoudelijke taken worden besproken worden eerst WOW-stories uitgewisseld: klantverhalen en belevenissen die het koninklijke verblijf en de uitmuntende gastvrijheid aantonen.

De verhalen bekrachtigen de bedrijfscultuur en inspireren de medewerkers. Tijdens de ‘line-up’ leest iemand een zogenaamde WOW-story voor. En zo’n WOW- story wordt vervolgens per mail gedeeld met alle andere vestigingen in de wereld. Dus de ober in Boston hoort hetzelfde verhaal als de conciërge op Bali. 

Een geweldig staaltje van interne en externe branding.

Bij Independer.nl hebben we onlangs een vergelijkbaar traject in gang gezet. We zijn begonnen met het verzamelen van verhalen, typische Independer-verhalen over het werken bij Independer, grappige anekdotes over collega's, over de bedrijfscutluur, typische klantverhalen over hoe de klanten benaderd worden. Kortom verhalen over welke waarden er geleefd worden: eerlijk, recht door zee, no nonsens, collegiaal en behulpzaam. Op dit moment worden die verhalen gebundeld en vormgegeven in een mooi boekje. 

We weten het zelf heel goed: we hebben de neiging producten en bedrijven aantrekkelijk en geloofwaardig te vinden als er een goed verhaal aan kleeft. Een mythe mag ook. We kopen liever verhalen dan producten. Dat is in een recent onderzoek van het New Yorkse onderzoeksbureau 3DAccountability, in samenwerking met CoolBrands onlangs aangetoond.

http://www.marketingonline.nl/nieuws/bericht/onderzoek-storytelling-verdubbelt-koopintentie/#.TrfVrcDlLm0.facebook

 

Het loont dus om als bedrijf of als ondernemer te investeren in STORYTELLING als je je product of je dienst onder de aandacht wilt brengen.

Als het je lukt de informatie die je kwijt wilt in een goed verhaal te verpakken, triggert dat de emotie en de verbeelding en daarmee de rechterhersenhelft (linkerhelft: feiten en logica, rechts:

verbeelding en emoties). 

Niet alleen wordt de merkbeleving en het (koop)gedrag beïnvloed, maar verhalen reizen ook verder en worden doorverteld. Wat wil je nog meer…

Het vertellen van een goed verhaal biedt daarom veel kansen voor merken, ondernemers en organisaties in een tijd waarin klassieke communicatie, zoals reclame, steeds minder goed werkt. Want wat worden we moe van schreeuwerige boodschappen, opdringerige verkopers. We willen iets wat aankomt, wat echt is, wat beklijft en wat geloofwaardig is.

Maar hoe kom je aan een zo’n verhaal? Maar wat is eigenlijk een goed verhaal? Hoe vertel je het? En hoe zorg je dat het doorverteld wordt?

Ontdek en vertel je eigen WOW-story!

May the force be with you

Het centrale thema in Star Wars is de eeuwige en universele strijd tussen goed en kwaad. In die strijd wordt  een mysterieuze kracht opgevoerd genaamd ‘The Force’. Sommige personen zijn in staat The Force  te gebruiken voor eigen doeleinden, zoals het vergroten van hun persoonlijke vaardigheden en anderen zetten deze kracht in voor negatieve doelen. Je zou kunnen zeggen dat The Force staat voor het onbewuste zelf, de bron, het enorme creatieve potentieel dat ons altijd de weg zou kunnen wijzen als we er niet zo vaak van afgesneden zouden zijn.

Van kunstenaars en creatieve mensen is bekend dat makkelijk kunnen tappen uit die bron, als ze zich openstellen. Maar dat is niet alleen weggelegd voor kunstenaars en creatieven. Iedereen kan die bron aanboren, ook in het gewone werkende leven.

Hoe dat proces werkt is niet zo heel mysterieus als het lijkt. Het is gewoon de werking van het brein. Om de rauwe energie die in ons creatieve onbewuste aanwezig is te begrijpen moet het worden vertaald in een vorm die onze bewuste geest kan begrijpen. Verhalen en beelden helpen in dit proces.

Verhalen en mythes, oude Griekse tragedies, grote films, maar ook onze dromen en eigen fantasieën helpen ons te communiceren met deze bron omdat ze gebruik maken van metaforen. De symbolische taal sluit haarfijn aan bij dat creatieve onbewuste.

Nu is het zo dat we geregeld op ons pad het contact verliezen en ons afgescheiden, eenzaam en zoekend voelen. Dan is het zaak het contact met het creatieve onbewuste dat alles weet, te herstellen. De vraag is: hoe doe je dat? Hoe onderhoud je het contact met die creatieve bron? Daar zijn uiteenlopende technieken en manieren voor. De een mediteert, de ander loopt uren door het bos, een derde schrijft.

Ikzelf begin bijna iedere morgen met het schrijven van drie of vier bladzijden in een schrift. Dat heb ik geleerd van Julia Cameron. In haar bekende boek ‘The Artist Way’ stelt zij dat de ‘ochtendpagina’s’ het voornaamste instrument vormen bij het herstellen van de het contact met de creatieve bron. Hiermee ontmasker je de negatieve, kritische, weigerachtige, terughoudende, rationele criticus die jou influistert dat je het maar beter niet kunt doen, die jouw talenten in twijfel trekt, die je in je slachtofferrol houdt of die je woede in stand houdt. 
Het schrijven werkt uitstekend, het geeft me veel inspiratie en ideeën en ik het raad het altijd iedereen aan. Koop een dik schrift en schrijf iedere ochtend, voor of na het ontbijt drie pagina’s helemaal vol. Het maakt niet uit waarover. Begin met te beschrijven hoe je je voelt, waar je zit, waar je aan denkt, wat je dwars zit; spit een thema uit, schrijf je verlangens op. Het hoeft nergens aan te voldoen, het mag slecht geschreven zijn. Niemand zal het lezen, het is alleen een instrument. Stel vragen, vertel jezelf wat je dwars zit... Ook al ben je geen schrijver, deze techniek is heel behulpzaam is als het gaat om het onderhouden van het contact met je ‘wezen’ en het bevorderen van de creativiteit. 

Stephen Covey schrijft: ‘Schrijven is een psycho-neurale activiteit, waarmee je een brug kunt slaan tussen het bewuste en het onbewuste’. Door schrijven wordt je gedachtewereld uitgekristalliseerd. Maar je kan natuurlijk ook je eigen manier vinden. 

Zwemmen, hardlopen, pianospelen of mediteren. Om contact met The Force the onderhouden.

Aanrijding met een persoon

Het treinpersoneel stond de stroom passagiers met bestemming Utrecht op de kop van het perron in Den Haag op te wachten.

‘Deze trein rijdt niet’.

‘Wat nou weer?!’, mopperde de gefrustreerde meute.

‘Stremming? Storing?’

‘Aanrijding met een persoon…’

Doink. Dat kwam aan.

‘U kunt via Rotterdam of via Leiden reizen’.

Een aantal reizigers stond er ineens besluiteloos en verweesd bij. Hun aktetassen bungelden zwaar aan hun schouders.

Een vrouw verhief haar stem.

‘Waarom moeten ze altijd voor de trein moeten springen als ik naar huis moet!’

De omstanders draaiden zich geschokt in haar richting en bij een van de conducteurs leek iets in het hoofd te knappen.

‘Dat mag u niet zeggen.’ Het kwam er hard en fel uit.

De vrouw keek hem spottend aan en vond dit genoeg aanleiding om er nog een schepje bovenop te doen. Waarom ze dat niet zou mogen zeggen… dat zij ook zo haar problemen had… dat ze niet met die van anderen geconfronteerd wenste te worden. Egoïstische kutgasten…

De conducteur, plotseling bleek, keek haar ontzet aan. Het gemopper van de omstanders verstomde.

De vrouw spuwde haar laatste gal en liep schreeuwend weg.

Wij, de overgebleven passagiers keken naar de conducteur.

Hij stamelde: ‘Zoiets zeg je niet. Dat mag niet. Mijn collega’s zijn nu hard aan het werk om… ik heb dit nu een paar keer meegemaakt. Het is het meest verschrikkelijke wat je kunt meemaken’.

Hij kwam er niet goed meer uit.

En toen gebeurde het. Een wolk van liefde en mededogen omringde plotseling de kleine man. Zag ik tranen in zijn ogen?

Ik dacht aan de persoon die het op deze laatste stralende oktoberdag voor gezien had. En de impact die zijn gruwelijke daad op de gemoederen hier op dit perron had.

Ik zag de passagiers in de gestrande trein voor me.

En de collega’s van de conducteur die nu met een afschuwelijk werkje bezig waren.

En de boze vrouw

De ontdane blik van de conducteur

En ik herinnerde me een tekst van Maya Angelou die ik die dag gelezen had.

‘I've learned that you can tell a lot about a person by  the way he or she handles these three things: a rainy day, lost luggage, and tangled Christmas tree lights.'

En ik voeg er aan toe: …of een aanrijding met een persoon.

MB oktober 2011

Meditatie is 'money on the bank of the filmmaker'

In dit fragment legt David Lynch helder uit wat meditatie kan betekenen voor bewustzijn, creativiteit, innerlijk geluk...

Nieuw boek in aantocht

Deze zomer heb ik hard gewerkt aan mijn nieuw te verschijnen boek.  Elk verhaal over een held begint met een gevoel van onrust, een breuk met de status-quo. Je zoekt nieuwe uitdagingen in je carrière, of je team of afdeling mist een echte drive. Om weer open en enthousiast nieuwe wegen in te kunnen slaan, moet je ‘op reis’. Net zoals in mijn boek Storytelling in 12 stappen gebruik ik de Reis van de Held, een model van Joseph Campbell, als basis voor dit boek. Ik help je om oude patronen te doorbreken, nieuwe kansen te leren zien en nieuwe vermogens en creativiteit aan te boren. Persoonlijk, en in teamverband. Ook nu weer aan de hand van de Reis in 12 stappen, en met behulp van voorbeeldverhalen, vertel- en schrijfopdrachten en andere oefeningen. Niemand wordt als held geboren – alleen door op pad te gaan, te ervaren en te groeien bereik je de heldenstatus.  Het boek biedt een inspirerende methode om jezelf of je team/afdeling (verder) te ontwikkelen. Het verschijnt in het najaar van 2011 of in januari 2012 bij Uitgeverij Business Contact. Noteer vast in je agenda!

Noch ein Weinchen...

Een paar weken geleden bezocht ik de film PINA van Wim Wenders over het leven en werk van Pina Bausch. Mijn god wat een film (overigens mijn eerste 3d film). Ik was altijd al een groot bewonderaarster van Pina. In de jaren 80 beleefde ik de eerste voorstellingen van haar in Carré, tijdens het Holland Festival. Café Muller hakte erin als een bijl.
Nog nooit had ik zoiets gezien. Ik huilde bijna de hele voorstelling. Zoveel schoonheid, zoveel bezetenheid had ik nog nooit gezien. Dit oversteeg dans, theater, beeldende kunst en was gewoon Hogere Kunst.

Ik zag de Sacre du Printemps (pure passie), maar ook Kontakthof (humor en erotiek) en ook Walzer (waanzinnig, absurdistisch en wonderschoon). Ik geloof dat het allemaal in Carré was. Later gingen we naar Wuppertal en zagen we Nelken (dansen tussen de anjers, mannelijke dansers in vrouwenjurken).
Pina Bausch veranderde mijn blik op de wereld, op kunst en op creativiteit. Ik wist niet dat zoiets mogelijk was.


Ga allemaal naar PINA. Waarom? Omdat het over bezieling gaat en pure inspiratie. En ook over hoe creatieve processen van alles van je vragen. Open mind, open hart, maar vaak ook keihard werken, oefenen, dansjes, loopjes, experimenteren tot je een ons weegt (en dat woog Pina zo'n beetje, vlak voor haar dood).
Het gaat over het leven en dood. Over de wereld vernieuwen en verrijken. Over balanceren tussen het grote alles en het grote niets. Over overgave en toewijding.

In Walzer zit een scène die nog steeds in mijn geheugen gegrift staat. Tegen de linkerpilaar van het podium in Carré, stond een danseres op haar hoofd. Ze wilde daar niet weg en zei met regelmaat:


Noch ein Weinchen und noch nicht nach Hause. 


Ik heb deze scène alleen in een andere variant teruggezien: een danseres wordt met tape tegen een pilaar bevestigd. (zie afbeelding)

De quote gebruiken wij hier in huis overigens nog steeds als we het erg naar ons zin hebben.

Roeping

Gisteren wilde ik - om weer opgeruimd en fris aan het schrijven te slaan - de stapels boeken op mijn bureau opruimen. (Wat een puinhoop kan je er van maken!) Ik begon met de boeken te ordenen en ze op hun plek terug te zetten in de boekenkast. Omdat ik merkte dat mijn boekenkast te vol was, haalde ik een lege wijndoos en smeet die vol met boeken die ik weg wilde doen.

Toen viel mijn oog op een boek van James Hillman, leerling van Jung en auteur van De Code van de Ziel. Ik opende het boek en zag dat ik daar ooit, jaren geldeden, driftig in onderstreept had. De kantlijn stond vol met uitroeptekens. Kennelijk had ik iets gevonden.

Dus pakte ik het boek, ging er even voor zitten en las over de zogenaamde de Eikenvrucht theorie.

De Eikenvrucht theorie gaat ervan uit dat iedereen een unieke identiteit in zich draagt, die erom vraagt geleefd te worden. Je zou kunnen spreken van een aangeboren beeld van je levenslot. Je persoonlijkheid is geen proces of ontwikkeling, je bent dat wezenlijke beeld. Dat beeld, inclusief al je talenten en vermogens en eigenschappen, is compleet aanwezig. Altijd, nu, morgen, gisteren.

Deze gedachte is gebaseerd op een oud idee. Plato zei al: ieder individu betreedt het wereldtoneel als een geroepene. Plato schreef dat in de Mythe van Er in zijn bekendste werk De Staat (Politeia).

Voor je geboren wordt kiest je ziel een beeld waarnaar geleefd gaat worden, een soort plotstructuur. Ook krijg je een daimon. Dit is je roeping, je metgezel en deze begeleidt je op je levensweg. Dat is nodig want zodra je geboren wordt ben je het beeld/de plot vergeten. Je daimon is de drager van je lot en zal je af en toe helpen herinneren wat je te doen staat, welke vermogens je kan aanspreken.

Er zijn in de loop van de tijd vele termen voor 'roeping' bedacht. De Romeinen noemden het genius, de Grieken je daimon, de Christenen je beschermengel, de oude Egyptenaren Ka, voor anderen is het Vrouwe Fortuna en voor volken die het sjamanisme beoefenen is het je geest, je adem-ziel. Voor anderen is het je bron of je Hogere Zelf. Maakt niet uit hoe je het noemt. Al noem je het Mickey Mouse, Het is iets wat je af en toe een zetje geeft in de juiste richting. Het herinnert je eraan wat je graag doet, waar je hart van open gaat, wat bij je past en waar je energie van krijgt.

De Eikenvrucht theorie nodigt je uit op een bepaalde manier naar je leven en je levensloop te kijken. Kijk eens naar je kindertijd om de eerste tekenen van de daimon in actie op te vangen. Wat is jouw roeping? Kun je je leven ermee in overeenstemming brengen?  En kun je heel nuchter beseffen dat bad luck, crises en drama gewoon bij het beeld horen wat je hebt gekozen?

Welke toevalligheden, impulsen in jouw leven gaven je een indruk van je roeping?

Een roeping kan worden uitgesteld, vermeden en met tussenpozen gemist of je volledig in beslag nemen. Maar hoe dan ook, uiteindelijk zal ze te voorschijn komen. Ze is veeleisend en wijkt niet.

Was het mijn daimon die me ertoe aanzetten de boeken op te ruimen en mij het boek van Hillman in handen te drukken? Het sluit namelijk allemaal naadloos aan bij het boek wat ik schrijf (de Held in je eigen verhaal).

Het creatieproces verloopt op mysterieuze wijze. Soms schrijf ik een dag achterelkaar waarbij het lijkt of de woorden en de zinnen en de betekenissen zo vanuit een onzichtbare bron via mijn vingers via het toetsenbord op het scherm verschijnen en mijzelf verrassen. Anderen keren is het ploeteren en herschrijven en soms gebeurt er iets schijnbaar toevalligs.

Dan is waarschijnlijk mijn daimon aan het werk.